IN HET MIDDEN

Nog namijmerend over ons aantreden (Fulco en Cees) in uw midden, in het midden van de gemeente, afgelopen 6 januari, werd ik, afgelopen week, verrast door wat intussen ‘ de Nashville-verklaring ‘ wordt genoemd. Ook elders in deze uitgave zult u commentaar daarover aantreffen. Op mijn beurt wil ik ook een kleine bijdrage leveren; echter de hoofmoot van ‘ mijn geluiden ‘ zal waarneembaar zijn op 20 januari als wij elkaar treffen om 10.00 uur aan de Brink.
Ik heb een zeer lange tijd gewenst lid te zijn van een kerkgenootschap dat gelijkwaardige aandacht heeft voor alle leden inclusief de homofiele mens; tegenwoordig aangeduid met LHBT’ers. Al in 2002 werden de toenmalige Nederlands-Hervormden gemeenten gevraagd naar hun mening over het inzegenen van een kerkelijk huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht. In de gemeente waar ik toen werkte, werd de mogelijkheid tot inzegening besproken en geaccordeerd. Sindsdien is het hele onderzoek van de toenmalige Synode in een la gestopt en er werd daarop niet meer gereageerd, mede vanwege de toen aangekondigde fusie van Hervormden, Luthersen en Gereformeerden. Na de fusiedatum van 2005 bleek dat het hele onderzoek voorgoed in de la zou blijven. Enige artefacten waren er wel… Een aparte paragraaf werd opgenomen in het dienstboek van de PKN t.b.v. de inzegening van het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht. Hoewel, stante pede, in 2005, na de beslissingsdatum, een behoorlijk aantal gemeenten zich afscheidde van de net ontstane fusie: de gemeenten rond het ‘Hersteld Verband’ inclusief een aantal Lutherse, lokale, gemeenten. Die ‘Herstelde Verbanders‘ verweten de nieuwe fusie, de huidige PKN, een te gematigd standpunt ingenomen te hebben, o.a. ten aanzien van de ‘be- of veroordeling’ van teksten die mogelijk betrekking zouden kunnen hebben op homo- en andere seksuele gebeurtenissen, zoals beweerd in de grondtaal van de Bijbel. Aan de andere kant ging de gematigde koers van de beginnende PKN een aantal lokale Lutherse gemeenten te vertragend, juist t.a.v. van de acceptatie van welk gemeentelid dan ook, en juist ook in de sfeer van ambtsdragers binnen die gemeenschappen. Er was, toen, even, ook, een moment waarop de Remonstranten en Doopsgezinden zich beraadden om ook mee in te gaan in de grote Protestantse fusie. Algauw bleek dat eerder ingenomen standpunten een stap te ver zouden zijn. Men zou in de kringen van Doopsgezinden en Remonstranten al gauw inzien dat hun parel, de al in het midden van de jaren ‘80 uitgesproken verklaring om open te zijn voor de inzegening van een kerkelijk huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht, dat die ‘parel‘ dus niet in te ruilen valt.
Dus… klein maar fair, dus… minder maar wel oorspronkelijker…
Ook op deze, hierboven beschreven zaken zal ik, op 20 januari, naast de oorspronkelijke verhalen, ingaan op de reacties en gevoelens die de Nashville-verklaring heeft opgeroepen.
(Hoe zat dat nu toch met die Ilse de Lange die een rol zou spelen in de soapserie Nashville?)

Cees de Gooijer