In de trein tegenover mij zit een jonge vrouw haar make-up bij te werken. Spiegeltje, make-up doosje, kwastje. Ik vraag mij stilletjes af of haar wenkbrauwen echt zijn, of dat ze die heeft laten weghalen om ze te vervangen door volmaakt symmetrisch getekende wenkbrauwen. Hoe oud zou ze eigenlijk zijn? Ze kan zestien zijn, maar ook 24. De uiterlijke verzorging verbergt een deel van haar gezichtsuitdrukking. Maar de vraag die mij het meest fascineert is: “Wat zou zij vinden van de coming-out van Nikkie Tutorials?” Nikkie is tenslotte een beroemde “influencer”. “Influencers” zijn mensen die de nieuwe sociale media gebruiken om hun ideeën te verspreiden en zo hun publiek, jawel, te beïnvloeden. Nikkie Tutorials (ik had nog nooit van haar gehoord) doet dat op het gebied van make-up, dus ongetwijfeld zal deze jonge vrouw haar kennen. Voor velen van ons is het een ‘ver van mijn bed show’: “influencers” op YouTube, maar jongeren volgen dit soort artiesten (ik denk althans dat “influencers” in zekere zin ook artiesten zijn) om nieuwe ideeën en inspiratie op te doen, bijvoorbeeld over make-up dus, of over kleding. Er bestaan ook politieke “influencers”, mensen die proberen op deze manier allerlei (in ogen van anderen) gevaarlijke politieke ideeën aan de man te brengen, maar daar wil ik nu verder niet op ingaan. Dat bewaar ik misschien voor een andere keer.

Als u het nieuws hebt gevolgd, is het u waarschijnlijk niet ontgaan: deze Nikkie Tutorials, met haar miljoenen volgers, heeft op haar YouTubekanaal onthuld dat zij transgender is. Ze werd geboren in het verkeerde lichaam, het lichaam van een jongen. En nu, overigens gedwongen door mensen die trachtten haar daarmee te chanteren, heeft ze dat met de rest van de wereld gedeeld, durven delen. In een bij tijden emotionele videoboodschap die ze op haar YouTube-kanaal heeft geplaatst, onthult ze haar grote geheim, vertelt ze wie ze is, geeft ze zichzelf de ruimte zichzelf te zijn. Een bevrijding! Een bevrijding voor haar – en hoe veel meer mensen zullen zich niet bevrijd voelen door iemand die zo uit durft te komen voor zo’n ingewikkeld verhaal? Want ingewikkeld is het wel!

In mijn jonge jaren (ik was misschien acht jaar oud) woonde er een tijd een “jongen” bij ons in huis die op latere leeftijd zichzelf hervond als vrouw. Ook voor mij was dat best ingewikkeld, want de jongen die ik als mijn grote broer had beschouwd, werd nu mijn grote zus. Maar wat voor worsteling moet zij hebben doorgemaakt, al die jaren van haar leven dat zij zich realiseerde dat er iets niet klopte, dat zij misschien een vaag vermoeden had, of zich bewust begon te worden, dat zij in het verkeerde lijf geboren was? Die jaren als “grote broer” (ze had ook een biologische jongere broer) en later als echtgenoot en vader, hoe is het al die tijd voor haar geweest? Hoe is dat al die jaren voor Nikkie Tutorials geweest, die als jonge vrouw in de schijnwerpers niet kon delen, wat voor weg zij af had moeten leggen om helemaal zichzelf te mogen worden?

Ongeveer rond deze tijd, een jaar geleden, werd er een relletje geboren. Overgewaaid uit de Verenigde Staten werd de zogeheten “Nashvilleverklaring” gepubliceerd, een verklaring waarin alles wat afweek van de heteroseksuele norm als zondig en van God los werd bestempeld. En wie beweerde in het verkeerde lichaam te zijn geboren, die verzette zich tegen Gods scheppingsordening. Een harteloos stuk in mijn ogen en een belediging aan het adres van God zelf, die werd weggezet als de auteur van die harteloosheid, die mensen niet kon of wilde aanvaarden in hun eigenheid en diversiteit. Niettemin lijkt het mij lastig om er vanuit theologisch oogpunt woorden aan te geven als je in het verkeerde lichaam geboren bent. Als het om je seksuele geaardheid gaat en je bent bijvoorbeeld biseksueel, dan kun je nog zeggen: “God heeft mij geschapen met het vermogen om zowel een man als een vrouw lief te hebben.” En hopelijk kun je dat dan zeggen met vreugde, want het kan natuurlijk ook verwarring met zich meebrengen en onbegrip oproepen, nog steeds helaas. Maar als je in het verkeerde lichaam geboren bent, moet je dan zeggen: “God had blijkbaar zijn dag niet, want ik kreeg het verkeerde lichaam mee?”

Eigenlijk weet ik niet goed hoe je dat dan zou kunnen verwoorden. Wat ik wel weet is dat wij vorig jaar, rond de publicatie van die Nashville-verklaring, hebben laten zien dat het voor ons als gemeenschap niet uitmaakt. Dat wij een “inclusieve” gemeente willen zijn, waar mensen welkom zijn ongeacht hun seksuele geaardheid of voorkeur, ongeacht hun geslacht, ongeacht ook hun huidskleur of hun sociale afkomst, maar daar lag toen even niet de nadruk op. Het begin is er dus. En het verhaal van Nikkie Tutorials maakte mij weer eens bewust hoe belangrijk dat is, hoe belangrijk het is dat je je onvoorwaardelijk aanvaard mag weten, ongeacht wie je bent, ongeacht wat voor verhaal je misschien met je meetorst. Nikkie, namens al die mensen die er naar verlangen aanvaard te worden zoals ze zijn – en die dat misschien ook wel heel hard nodig hebben om zichzelf te kunnen aanvaarden zoals ze zijn: bedankt! En je mag ons erop aanspreken dat wij ons steentje bijdragen.

Fulco van Hulst